شعر نو از نظر قالب سه نوع است:
1- شکل نیمایی (آزاد ) 2- شکل شاملویی(سپید) 3- شعر موج نو

1- شکل نیمایی : که به آن شعر آزاد*می گویند. شعری است با وزن عروضی، منتها مصراع های آن مانند شعر سنتی محدود به دو و سه و چهار رکن نیست و می تواند کمتر از دو رکن و بیشتر از چهار رکن داشته باشد. قافیه در طرز نیمایی جای منظم و مشخص ندارد. اشعار نیما ، اخوان ، فروغ و سپهری بدین شکل است.

مثل این شعر(غم نان می گذرد)

2- شکل شاملویی: که بدان شعر سپید*گویند. وزن و آهنگ دارد، منتها عروضی نیست. قافیه در این نوع شعر هم جای ثابت ندارد. مثل شعرهای احمد شاملو وبعضی ازاشعارفروغ فرخزاد

مثل این شعر فروغ(دیداردرشب)

3- شعر موج نو: نه تنها وزن عروضی ندارد بلکه آهنگ و موسیقی آن حتی مانند شعر سپید هم آشکار نیست. در حقیقت منطق غیر نثری آن و تشبیهات و استعارات نوین آن یعنی مجموعاً زبان شعری، بدان آهنگی معنوی می بخشد که در نثر دیده نمی شود. اشعار احمد رضا احمدی بدین شیوه است.

شعر موج نو

مصاحبه با احمدرضااحمدی دررابطه باموج نو

قلب تو

قلب تو هوا را گرم كرد

در هواي گرم

عشق ما تعارف پنير بود و

قناعت به نگاه در چاه آب

     ××××××

مردم كه در گرما

از باران آمدند

گفتي از اطاق بروند

چراغ بگذارند

من تو را دوست دارم

       ××××

اي تو

اي تو عادل

تو عادلانه غزل را

 در خواب

در ظرف هاي  شكسته

تنها نمي گذاري           « احمد رضا احمدي »



* در زبانهای غربی شعر سپید "Blank verse" شعری است که وزن دارد اما قافیه ندارد، شعر آزاد "Free verse" شعری است که وزن عروضی (سنتی) نداغشته باشد یا وزن آن کاملاً مطابق قاعده نباشد.